|abdollahi >>>  ناصریا  <<<  nasser|

چه کسی گفته که ناصر دیگر در بین مان نیست؟!

چه کسی باور ندارد به خدای خود که از رگ گردن نزدیک تر است

چه کسی نشنیده است پیام جاودان طنین گرم صدای جاری در گوش کر زمان را؟

مگر نه این است که

صدایمان زد

بیدارباش مان داد و

هوشیارمان خواست؟

مگر می توان به عشق ایمان نداشت؟

مگر می توان بی امید زنده بود؟

مگر نه اینکه بیش از ظرف جانمان در این دنیای دنی

قلبی برای هدیه کردن هر چه محبت، دستی برای بخشیدن هر چه سخاوت داشت و حنجره ای طلایی برای سرودن هر چه حرف تازه؟

مگر دست های گرم ترانه هایش را هدیه نکرد به نگاه سرد ماها؟

مگر نه اینکه با شنیدن تک تک آنها گویی جانی دوباره ای می گیریم؟

بیایید از خود بپرسیم

این روح خداوندی چیست در کالبد ترانه های او

که..  از یادمان نمی رود؟

که... تکراری نمی شود؟

که شب را چون روز می نماید؟

که با او هر چه سرما به گرمای ابدی بدل می شود؟ 

مگر با خود چه داشت این مرد بارانی

که اینچنین در خاطر روزگار جاودان ماند

همچون نشانی از نشان دوست

یادمان نرود که هم اوست در شادی و غم، شریک لحظه لحظه هامان 

یادمان باشد که کلام مهربانش در گوش جانمان چونان درمان هر دردی نوازشگر روحمان

پس ناصر هست و با ماست چون

کم نبود، بیش هم نبود...

که خودش بود شاید به همین دلیل است که در تک تک دلهای عاشق

بید مجنونی کاشت تا یاد عشق را همواره در دل نسل های آینده زنده نگاه دارد

باشد تا قدر آن را نیز بدانند و بدانیم

پس روز شادی پیوندها همه مان می شویم هزاران ناصر و پیر و جوان را دست بدست خدای یکتا می دهیم و غم دلهامان و دل هاشان را به حضور لطیف او از هر ناپاکی و تنگ نظران می شوییم. همگی می شویم پدر هزاران نوید، نازنین، نامی و نینا تا چشم براه پدر نمانند و شاد باشند به اینکه حالا به یمن وجود پدر به اندازه ی یک دنیا عشق و بخشندگی خداوندی شامل حال همه ی ما شده و همیشه او را چون شمعی سوزان بر تاریکی قلب هامان خواهیم داشت و باور می کنیم که دل هامان برای همیشه پر شده است از ذره ذره شراره های کلام آتشین و طنین لطیف صدای او

بیاید یادمان نرود که او گوهر حقیقت را را به دستان خالی ما سپرد

پس دل تنگی هامان را به عشق احدیت و به لطف حضور گرم او بسپاریم

این کافی نیست؟!

چرا نمی شنویم روح این نابغه ی موسیقی جنوب

که ما را از خود و به خدا می خواند